ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜΟΝ 133 Ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχᾳ

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

Ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης

τῆς Ἁγιωτάτης Μητροπόλεως

Τρίκκης, Γαρδικίου καί Πύλης

Π ρ ό ς

Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν Φιλόχριστον λαόν

τῆς Θεοσώστου Ἐπαρχίας Αὐτοῦ

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά!

Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἱστορία ἑνός καί μοναδικοῦ θαύματος, τοῦ θαύματος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο συνεχίζεται στίς καρδιές τῶν πιστῶν καί θά συνεχίζεται μέχρι τή Δευτέρα Παρουσία. Ὁ Χριστιανισμός θά εἶχε ταφεί κατά τή Μεγάλη Παρασκευή μαζί μέ τόν Χριστό χωρίς τήν Ἀνάσταση. «Ἐάν ὁ Χριστός δέν ἀναστήθηκε, τότε εἶναι ἀδειανό καί χωρίς περιεχόμενο τό κήρυγμά μας, κούφια καί ἀνωφελής ἡ πίστις σας» (Κορ. Α΄ 15,14) σημειώνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ὅμως, ὁ Χριστός ἀνέστη καί ἡ Ἀνάσταση ἔγινε ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος, πάνω στόν ὁποῖο στηρίχθηκε ἡ Ἐκκλησία. Ὁ κενός τάφος κηρύττει τήν ἀλήθεια τῆς Ἀναστάσεως.

Πόσο τρομακτικό εἶναι ἄν σκεφθοῦμε, ἔστω καί γιά ἐλάχιστο χρόνο, ὅτι ὁ σωματικός θάνατος εἶναι τό τέλος καί ὁ τάφος ἡ ὁριστική κατάληξη τῆς ὑπάρξεώς μας; Ὅλη ἡ ζωή μας μετατρέπεται ἔτσι σέ μία καταθλιπτική πορεία πρός τό τέλος καί τήν ἀνυπαρξία. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅμως, ἦλθε νά διακόψει αὐτήν τήν πορεία. Ἀναστήθηκε ὁ Θεός, ἐθανατώθη ὁ θάνατος, ἡ ἀθανασία κατέκλυσε τόν ἄνθρωπο, ἡ ἀπελπισία ἐξαφανίσθηκε. Δέν ὑπάρχει περισσότερο δυστυχισμένη ὕπαρξη ἀπό τόν ἄνθρωπο ποὺ δέν πιστεύει στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Διότι, εἴτε θέλουμε νά τό παραδεχθοῦμε εἴτε ὄχι, ὁ θάνατος εἶναι τό μεγαλύτερο βάσανο στόν κόσμο μας. Χωρίς Ἀνάσταση, δέν ὑπάρχει ἐλπίδα, δέν ὑπάρχει χαρά. Καί τήν ἀπελευθέρωση ἀπό τό βάσανο καί τήν τυραννία τοῦ θανάτου τήν ἐδώρισε στούς ἀνθρώπους μόνο ὁ Νικητής τοῦ θανάτου! Μέ τήν πίστη στήν Ἀνάσταση γεννᾶται ξανά ὁ ἄνθρωπος, γεννᾶται γιά τήν αἰωνιότητα!

Τό ὅτι ὁ ἄνθρωπος πιστεύει στήν Ἀνάσταση, ὡστόσο, δέν εἶναι μία θεωρία, μία φιλοσοφία ἤ μία δήλωση. Εἶναι βίωμα καί βεβαιότητα, ποὺ ἐκδηλώνονται κυρίως μέ τή θέλησή μας νά ἀγωνισθοῦμε γιά νά νικήσουμε μέσα μας τήν ἁμαρτία, νά συναντήσουμε καί νά ἀκολουθήσουμε τόν ἀναστημένο Κύριο. Καί ὅλα τά δύσκολα τῆς ζωῆς, ἡ πραγματικότητα καί ἡ σιγουριά τῆς Ἀναστάσεως τά κάνει νά ἀποκτοῦν ἕνα ἄλλο νόημα, χαρακτῆρα καί σκοπό ὑπό τό πρῖσμα τῆς αἰωνιότητος. Θά μποροῦσε ὁ Χριστός ὡς παντοδύναμος νά μᾶς σώσει καί μέ ἄλλους τρόπους, ἴσως καί πιό ἀνώδυνους γιά Ἐκεῖνον. Ἀλλά διάλεξε τόν πιό δύσκολο, τόν τρόπο τῆς θυσίας, τῆς ἀγάπης καί τῆς ταπεινώσεως, γιά νά μᾶς δείξει ὅτι δέν εἶναι ἕνας ἐξουσιαστής ἀλλά ἡ ἴδια ἡ Ἀγάπη. Ὅτι ἡ Ἀνάσταση προϋποθέτει τήν ἀγάπη! Ὅτι ζωή χωρίς θυσιαστική ἀγάπη εἶναι στήν οὐσία μία μαρτυρική ἀναμονή τοῦ θανάτου.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀρχή μιᾶς ἄλλης ζωῆς, μιᾶς καινούργιας ζωῆς, ὅπως λένε οἱ ἀναστάσιμοι ὕμνοι. Εἶναι τό γεγονός ποὺ ἄλλαξε ὅλο τόν κόσμο. Πάνω ἀπ’ ὅλα, ὅμως, ἄλλαξε καί ἀλλάζει τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων ποὺ πιστεύουν σ’ αὐτήν. Πρώτους ἄλλαξε τούς Ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ πρῶτα κρύβονταν «διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων» (Ἰω. 20,19), στή συνέχεια ἐκήρυτταν τήν Ἀνάσταση λέγοντας ὅτι «οὐ δυνάμεθα ἡμεῖς μή λαλεῖν ἅ εἴδομεν καί ἠκούσαμεν» (Πραξ. 4,20).

Ὁ Χριστός ἀνέστη καί ἔδωσε σέ ὅλους μας τή δυνατότητα νά κερδίσουμε τήν αἰώνια ζωή, ἄνοιξε τόν δρόμο καί τίς πύλες τοῦ Παραδείσου! Τόν δρόμο αὐτόν ἐβάδισαν ὅλοι οἱ ἅγιοι, ἀκόμα κι ἄν χρειάσθηκε νά θυσιάσουν τήν παροῦσα ζωή. Τώρα ἀπομένει σέ ἐμᾶς νά ἀποφασίσουμε νά ἀλλάξουμε τή ζωή μας μπροστά στό θαῦμα καί τό βίωμα τῆς Ἀναστάσεως. Νά ἀκολουθήσουμε τόν δρόμο τῆς αἰωνιότητος καί νά ἀποδείξουμε καί ἐμεῖς μέ τά ἔργα μας ὅτι «ἑορτάζομεν τόν θάνατον τοῦ θανάτου, τήν καταστροφήν τοῦ ᾍδου καί τήν ἀρχήν τῆς αἰωνίου ζωῆς».

Διάπυρος πρός τόν Ἀναστάντα Κύριον εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο  ΤΡΙΚΚΗΣ, ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ ΚΑΙ ΠΥΛΗΣ   Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ