Με επιτυχία η Μουσικοθεατρική Εκδήλωση-Αφιέρωμα “50 Χρόνια Ιεροσύνης και 45 Χρόνια ενοριακής δράσεως του π. Αποστόλου Μανώλη!”
Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 14 Απριλίου 2026 στην αίθουσα «Δημήτριος Καβράκος» του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Τρικκαίων «Αθανάσιος Τριγώνης», μουσικοθεατρική εκδήλωση–αφιέρωμα, με τίτλο: «50 Χρόνια Ιεροσύνης και 45 Χρόνια Ενοριακής Διακονίας του π. Αποστόλου Μανώλη».
Την εκδήλωση διοργάνωσε ο Τομέας Νεότητος του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Μπάρας, τιμώντας την πολυετή και καρποφόρο διακονία του π. Αποστόλου στην τοπική Εκκλησία.
Στο πρόγραμμα συμμετείχαν η χορωδία και τα χορευτικά τμήματα της ενορίας. Παλαιά και νέα μέλη της χορωδίας ανέβηκαν μαζί στη σκηνή, δημιουργώντας μια ιδιαίτερα συγκινητική ατμόσφαιρα, γεμάτη μνήμες, χαρά και ευγνωμοσύνη.
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης έγιναν αναφορές στο πολύπλευρο ενοριακό έργο του τιμωμένου ιερέως, ενώ η βραδιά πλαισιώθηκε από οπτικοακουστικό υλικό, που ανέδειξε σημαντικούς σταθμούς της διακονίας του.
Στο τέλος της εκδήλωσης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος απηύθυνε πατρικούς λόγους και προέβη στην τιμητική διάκριση του π. Αποστόλου Μανώλη, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της τοπικής Εκκλησίας για τα 50 χρόνια ιεροσύνης και τα 45 χρόνια αδιάλειπτης ενοριακής προσφοράς του στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Μπάρας.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα συγκίνησης και χαράς, επιβεβαιώνοντας την αγάπη και την εκτίμηση του εκκλησιαστικού πληρώματος προς το πρόσωπο του τιμωμένου ιερέως.
ΟΜΙΛΙΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΤΡΙΚΚΗΣ, ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ ΚΑΙ ΠΥΛΗΣ
κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Αγαπητοί Αδελφοί,
Μέσα στο ανέσπερο φως της Αναστάσεως, στην ευλογημένη περίοδο της Διακαινησίμου, συγκεντρωθήκαμε απόψε για να τιμήσουμε έναν άνθρωπο της Εκκλησίας, έναν εργάτη του Ευαγγελίου, έναν πατέρα ψυχών· τον αγαπητό μας π. Απόστολο Μανώλη.
Και πράγματι, τι είναι η ζωή ενός ιερέως; Δεν είναι απλώς χρόνια που περνούν. Είναι θυσίες που δεν φαίνονται, δάκρυα που δεν ακούγονται, προσευχές που ανεβαίνουν σιωπηλά στον ουρανό. Είναι μια διαρκής προσφορά. Και όταν αυτή η προσφορά διαρκεί πενήντα ολόκληρα χρόνια ιεροσύνης και σαράντα πέντε χρόνια ενοριακής διακονίας, τότε δεν έχουμε απλώς μια πορεία· έχουμε μια μαρτυρία.
Αγαπητέ μου π. Απόστολε,
Απόψε δεν τιμούμε μόνο το χρόνο. Τιμούμε τον τρόπο. Τον τρόπο με τον οποίο στάθηκες μέσα στην Εκκλησία. Τον τρόπο με τον οποίο αγάπησες τον Θεό και τον άνθρωπο.
Είχα την ιδιαίτερη ευλογία να σε γνωρίσω από τα πρώτα μου ιερατικά βήματα. Νέος τότε, με ζήλο και αγωνία, διακονούσα με τον π. Λάμπρο, στην Αγία Μαρίνα Θεσσαλονίκης. Και θυμάμαι σαν τώρα εκείνη τη χριστουγεννιάτικη γιορτή, όταν σε κάλεσε ο π. Λάμπρος.
Ήρθες με τη χορωδία σου, με τα παιδιά ανάμεσά τους και ο σημερινός Πρωτοσύγκελλός μας π. Αλέξιος, στον οποίο έδωσες τη συμμαρτυρία για να ακολουθήσει τον δρόμο της ιερωσύνης.
Και εκεί, μέσα σε μια απλή ενοριακή στιγμή, φανερώθηκε κάτι βαθύτερο: η αγάπη σου για την Εκκλησία, για τα παιδιά, για την παράδοση, για το βίωμα.
Από τότε σε θαύμαζα. Όχι για κάτι εντυπωσιακό, αλλά για κάτι αληθινό.
Γιατί, πριν γίνεις καλός ιερέας, υπήρξες καλός οικογενειάρχης.
Και αυτό είναι θεμέλιο. Διότι η ιεροσύνη δεν στηρίζεται μόνο στο ιερό Θυσιαστήριο, αλλά και στο σπίτι. Εκεί όπου ο ιερέας μαθαίνει την υπομονή, την αγάπη, τη θυσία. Εκεί όπου δοκιμάζεται η αλήθεια του.
Και σε αυτό το σημείο, δεν μπορώ να μην αναφερθώ με ιδιαίτερη τιμή και ευγνωμοσύνη στην πρεσβυτέρα Δήμητρα.
Μια σεμνή και αθόρυβη παρουσία, που στάθηκε δίπλα σου όλα αυτά τα χρόνια, συνοδοιπόρος και στήριγμα. Γιατί πίσω από κάθε ιερέα που αντέχει, υπάρχει μια πρεσβυτέρα που προσεύχεται, που υπομένει, που αγαπά σιωπηλά.
Αξίζουν έπαινο και ευλογία και τα παιδιά σας, που μεγάλωσαν μέσα σε αυτή την ευλογημένη ατμόσφαιρα, αλλά και τα εγγόνια σας, που αποτελούν τη ζωντανή συνέχεια αυτής της πορείας.
Αγαπητοί Αδελφοί,
Ο π. Απόστολος δεν πορεύτηκε μόνος. Και αυτό είναι επίσης σημείο σοφίας και ταπείνωσης. Διότι κανείς δεν οικοδομεί ενορία μόνος του.
Είχε δίπλα του εκλεκτούς συνεργάτες. Ιερείς που διακόνησε μαζί τους με τους δυο τελευταίους τον π. Γαβριήλ και π. Παναγιώτη.
Ανθρώπους που αγάπησαν το έργο και το στήριξαν όπως οι επίτροποι και κατηχητές . Και ανάμεσά τους, ξεχωρίζει η παρουσία του κ. Λεωνίδα Πλαστάρα, ο οποίος επί σαράντα πέντε χρόνια διευθύνει τη χορωδία καθώς και της κ. Μαρίας χοροδιδασκάλου.
Μια διακονία όχι απλώς καλλιτεχνική, αλλά βαθιά εκκλησιαστική. Διότι η μουσική, όταν υπηρετεί την Εκκλησία, γίνεται προσευχή.
Και μέσα από αυτή τη συνεργασία, αλλά και από τη συνολική ποιμαντική σου μέριμνα, κατάφερες να οργανώσεις μια ζωντανή ενορία.
Μια ενορία που δεν περιορίστηκε στα τυπικά, αλλά άνοιξε δρόμους.
Με ακολουθίες που καλλιεργούν την πίστη.
Με εκδρομές που ενώνουν τους ανθρώπους.
Με δραστηριότητες που δίνουν χαρά και νόημα.
Και πάνω απ’ όλα, με το μυστήριο της εξομολογήσεως.
Εκεί, όπου ο ιερέας γίνεται πατέρας.
Εκεί, όπου ο λόγος γίνεται παρηγοριά.
Εκεί, όπου η χάρη του Θεού αγγίζει την καρδιά.
Και πράγματι, π. Απόστολε, αξιώθηκες να γίνεις μαγνήτης ψυχών μικρών και μεγάλων. Όχι με λόγια εντυπωσιακά, αλλά με αγάπη αληθινή. Με απλότητα. Με παρουσία.
Γιατί ο κόσμος δεν αναζητά τελειότητα. Αναζητά αυθεντικότητα.
Και εσύ στάθηκες αυθεντικός.
Αγαπητέ μου πατέρα Απόστολε,
Σήμερα η Εκκλησία σε τιμά. Όχι για να σε υψώσει, αλλά για να ευχαριστήσει τον Θεό για σένα. Γιατί κάθε τέτοια πορεία είναι δώρο Θεού.
Και εμείς, ως Εκκλησία, ως τοπική Μητρόπολη, ως πνευματικά σου τέκνα, αισθανόμαστε την ανάγκη να πούμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ».
Για τα χρόνια σου.
Για τον κόπο σου.
Για την αγάπη σου.
Για τη σιωπηλή σου θυσία.
Σου εύχομαι ο Αναστάς Κύριος να σου χαρίζει υγεία, δύναμη και ειρήνη. Να συνεχίζεις να προσφέρεις, με τη σοφία πλέον της εμπειρίας και τη γλυκύτητα της χάριτος.
Και να γνωρίζεις ότι ο κόπος σου δεν χάνεται. Καρποφορεί. Ζει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων που αγάπησες.
Κλείνοντας, θα ήθελα να πω τούτο:
Η ζωή ενός ιερέως δεν γράφεται σε βιβλία. Γράφεται στις καρδιές.
Και η δική σου ζωή, π. Απόστολε, είναι ήδη γραμμένη εκεί ανεξίτηλα.
Χριστός Ανέστη!
Και χρόνια πολλά και ευλογημένα!
ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΔΩ







