ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜΟΝ 132 Ἐπί τῇ Βαϊοφόρῳ Εἰσόδῳ τοῦ Κυρίου

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

Ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος καί Μητροπολίτης

τῆς Ἁγιωτάτης Μητροπόλεως

Τρίκκης, Γαρδικίου καί Πύλης

Π ρ ό ς

Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν Φιλόχριστον λαόν

τῆς Θεοσώστου Ἐπαρχίας Αὐτοῦ

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Σήμερα, Κυριακή τῶν Βαΐων, ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τήν θριαμβευτική εἴσοδο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ στά Ἱεροσόλυμα. Ὁ Χριστός εἰσέρχεται στήν πόλη ὄχι ὡς κοσμικός βασιλεύς, ἀλλά «πραῢς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὄνον».

Ἔρχεται ὁ Χριστός στά Ἱεροσόλυμα, ὄχι γιά νά γίνει βασιλεύς ἑνός κράτους. Ὁ λαός Τόν ὑποδέχεται ὡς τόν μελλοντικό βασιλέα. Προσδοκοῦν οἱ Ἑβραῖοι ὅτι Αὐτός θά εἶναι ὁ λυτρωτής τους ἀπό τήν ὑποδούλωση καί θά τούς δώσει καί πάλιν τήν ἐλευθερία. Βλέπουν τόν ταπεινό καί πρᾶο Ἰησοῦ νά εἰσέρχεται ἀπό τά τείχη τῶν Ἱεροσολύμων καί θεωροῦν ὅτι ἔρχεται γιά νά τούς δώσει τήν ἐξουσία, τήν κοινωνική εὐημερία καί τήν αὐτοδιάθεση. Ἄλλωστε, ἀκόμη καί οἱ μαθητές Του δέν ἦσαν ἀκόμη σταθεροί καί βέβαιοι γιά τό τί ἀκριβῶς πρεσβεύει ὁ Χριστός. Γι’ αὐτό βλέπομε τήν μητέρα τοῦ Ἰακώβου καί τοῦ Ἰωάννου, τῶν υἱῶν τοῦ Ζεβεδαίου, νά θέλει νά καθίσουν τά παιδιά της ὁ ἕνας στά δεξιά καί ὁ ἄλλος στά ἀριστερά Του στή Βασιλεία Του (Ματθ. 20,21), θεωροῦσα ὅτι ὁ Χριστός πορεύεται πρός ἕναν θρόνο βασιλικό.

Ὅλος ὁ λαός Τόν ὑποδέχεται μέ βαΐα καὶ κλάδους φοινικῶν, φωνάζοντας «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». Ὅμως, ἀδελφοί μου, αὐτός ὁ ἴδιος λαός, μέσα σε λίγες μόνο ἡμέρες, θά φωνάξει «Σταύρωσον Αὐτόν». Πόσο εὔκολα ἀλλάζει ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου! Πόσο εὔκολα ἀπό τόν ἐνθουσιασμό περνᾶμε στήν ἀδιαφορία καὶ ἀπό τήν πίστη στήν ἄρνηση!

Καὶ ἐμεῖς, ἄραγε, διαφέρουμε; Στίς χαρές καὶ στίς εὐλογίες δοξάζουμε τόν Θεό, ἀλλά στίς δυσκολίες καί μπροστά στό Σταυρό ξεχνοῦμε, γογγύζουμε, ἤ καί Τόν ἀρνούμαστε μέ τά ἔργα μας. Ὑποδεχόμαστε τόν Χριστό μέ βαΐα, ἀλλά πολλές φορές Τόν διώχνουμε ἀπό τήν καρδιά μας μέ τίς πράξεις μας.

Ὁ Χριστός, ὅμως, δέν ἔρχεται στά Ἱεροσόλυμα γιά νά δοξαστεῖ ἀνθρώπινα. Ἔρχεται γιά νά βαδίσει πρός τό Πάθος, πρός τόν Σταυρό, πρός τήν θυσία. Ἡ σημερινή ἑορτή εἶναι ἡ πύλη τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος. Μᾶς καλεῖ νά Τόν ἀκολουθήσουμε, ὄχι μόνο στήν δόξα, ἀλλά καί στήν θυσία. Μέ ἕνα καί μοναδικό σκοπό πορεύεται, ὅμως, ὁ Χριστός· μέ τή θέληση νά γίνει ὁ Κύριος καί Βασιλέας τῆς ψυχῆς μας. Νά θυσιασθεῖ καί νά ξεπεράσει κάθε δυσκολία ποὺ ὑπῆρχε καί ἐμπόδιζε τήν αἰώνια ἕνωσή Του μέ τίς ψυχές ὅλων μας.

Τί σημαίνει, λοιπόν, νά ὑποδεχθοῦμε ἀληθινά τόν Χριστό; Δέν φθάνουν τά λόγια, δέν φθάνουν οἱ στιγμιαῖες ἐκδηλώσεις πίστεως καί ἐνθουσιασμοῦ. Χρειάζεται σταθερότητα, μετάνοια, ἀγώνας πνευματικός καί ἀγάπη. Νά Τόν δεχθοῦμε μέσα μας ὡς Βασιλέα, ἀλλά καί νά Τόν ἀκολουθήσουμε στόν δρόμο τοῦ Σταυροῦ. Γιατί ἡ δική Του Βασιλεία δέν εἶναι βασιλεία πού ἐπιβάλλεται, καταδυναστεύει καί διώκει. Εἶναι βασιλεία ἀγάπης, ταπεινώσεως, θυσίας.

Σημειώνει ὁ ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος ὅτι «δύο πρόσωπα ποὺ ἀγαπιῶνται θέλουν νά εἶναι πάντοτε ἀχώριστα». Πολλοί Χριστιανοί θέλουν νά εἶναι μαζί μέ τόν Χριστό δοξασμένοι, ἀλλά δέν θέλουν νά εἶναι μαζί Του στήν ἀτίμωση καί στόν Σταυρό. Προσεύχονται νά κληρονομήσουν τήν Βασιλεία Του, ἀλλά δέν θέλουν νά ὑποφέρουν μαζί Του. Ἔτσι φανερώνουν ὅτι ἡ καρδιά τους δέν εἶναι εἰλικρινής καί ὅτι δέν ἀγαποῦν ἀληθινά τόν Χριστό.

Ἀς γίνουν, ἀδελφοί μου, τά βαΐα ποὺ κρατοῦμε σήμερα σύμβολο τῆς νίκης κατά τῶν παθῶν μας. Ἀς ἀνοίξουμε τίς καρδιές μας γιά νά κατοικήσει ὁ Χριστός μέσα μας. Καί ἄς μήν εἴμαστε ἀπό ἐκείνους ποὺ Τόν δοξάζουν μόνο γιά λίγο καί ἐπιφανειακά, ἀλλά ἀπό ἐκείνους ποὺ μένουν πιστοί ἀκόλουθοί Του μέχρι τέλους, διότι «ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται».

Ἔτσι, βαδίζοντας μαζί Του τήν ὁδό τοῦ Σταυροῦ, θά ἀξιωθοῦμε καί τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως.

Μετ’ εὐχῶν καί τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

† Ο  ΤΡΙΚΚΗΣ, ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ ΚΑΙ ΠΥΛΗΣ   Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ