Κυριακή Α΄ Νηστειών (Ορθοδοξίας) ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Εβρ. ιβ΄ 1-10, ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Ιωαν. α΄ 44-52

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

Η μαρτυρική Ορθοδοξία μας

Κυριακή της Ορθοδοξίας, σήμερα. Η­μέρα που εορτάζουμε τη νίκη της Ορθο­δοξίας κατά των εικονομάχων με την αναστήλωση των αγίων εικόνων το 843 μ. Χ. Αλλά και, γενικότερα, πανηγυρίζου­με τον θρίαμβο της Ορθοδόξου Εκκλη­σίας, η οποία, παρά τη σκληρή πολε­μική που δέχτηκε από την πρώτη κιόλας εμφάνισή της, όχι απλώς επιβίωσε εδώ και 2000 χρόνια, αλλά και εξαπλώνεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης!

Επιπλέον η σημερινή Κυριακή, 9 Μαρ­τίου, συμπίπτει με την εορτή των αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Προς τιμήν τους αναγινώσκεται το αποστολικό ανάγνωσμα, τμήμα της προς Εβραίους επιστολής. Σ’ αυτό ο θεόπνευστος Απόστο­λος υπογραμμίζει το γεγονός ότι οι πι­στοί δεν αγωνιζόμαστε μόνοι εναντίον του κακού στον αποστατημένο κόσμο μας, αλλά έχουμε «περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων»· μας περιβάλλει, δη­λαδή, και μας ενισχύει μεγάλο και πυκνό σύννεφο αγίων ανθρώπων που μαρτύρησαν για την αλήθεια της πίστεως.

Πράγματι, η Ορθόδοξος Εκκλησία εί­ναι Εκκλησία Μαρτύρων. Από τον πρω­τομάρτυρα Στέφανο και τα εκατομμύρια των Μαρτύρων και Ομολογητών που αντιστάθηκαν στους διωγμούς και τις αιρέ­σεις, μέχρι τους Νεομάρτυρες της εποχής της Τουρκοκρατίας, τους Μάρτυρες του 20^ου αιώνα στην πρώην Σοβιετική Ένω­ση και τα άλλα αθεϊστικά καθεστώτα -στα ίχνη των οποίων βαδίζουν και οι σύγχρο­νοι μάρτυρες στη Μέση Ανατολή- σχη­ματίζεται μεγάλο και πυκνό σύννεφο αγίων Μαρτύρων, οι οποίοι προτίμησαν να θυ­σιάσουν τη ζωή τους παρά να αρνηθούν την Ορθόδοξη πίστη και την αγάπη τους στον Νυμφίο Χριστό. Έτσι, αποδείχτηκαν πιστοί μαθητές και άξιοι μιμητές του Κυρί­ου Ιησού, ο Οποίος με τη σταυρική Του θυσία έγινε ο Αρχηγός της χορείας των αθλοφόρων Μαρτύρων.

Έχουμε ανάγκη υπομονής

Ωστόσο δέν είναι εύκολος ο δρόμος του μαρτυρίου. Συνηθίσαμε να βλέπουμε τους αγίους Μάρτυρες ως στεφανωμένους νι­κητές, να τους εορτάζουμε και να τους τι­μούμε με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια και ίσως παραθεωρούμε το γεγονός ότι όλοι αυτοί οι πανένδοξοι στρατιώτες του Χριστού αξιώθηκαν να λάβουν τό στεφά­νι της δόξας, διότι έδειξαν υποδειγματική υπομονή στα ποικίλα μαρτύρια που αντιμετώπισαν.

Κι εμείς, όπως προτρέπει ο άγιος Από­στολος, «δι’ υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα»· ας τρέχουμε με υπομονή τον αγώνα που προβάλλει μπρο­στά μας. Πράγματι, έχουμε ανάγκη από πολλή υπομονή για να καταπολεμούμε τα πάθη μας, να αντιστεκόμαστε στις προ­κλήσεις του κόσμου, αλλά και για να αντιμετωπίζουμε τις περιφρονήσεις, τις αδικί­ες, τις θλίψεις και κάθε είδος πειρασμών. Και την υπομονή αυτή θα την αντλούμε «αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν», δηλαδή με το να στρέφουμε το βλέμμα προς τον Αρχηγό και θεμελιωτή της πίστεώς μας, τον αγωνοθέτη και δικαιοκρίτη Κύριο Ιησού.

Τέτοια αξιοθαύμαστη υπομονή έδειξαν και οι άγιοι Σαράντα Μάρτυρες. Νέοι στρα­τιώτες ήταν, αλλά δεν υπέκυψαν στις δε­λεαστικές προτάσεις των ειδωλολατρών. Όταν τους έριξαν γυμνούς στην παγωμέ­νη λίμνη της Σεβαστείας, έλεγαν μεταξύ τους με θέρμη ψυχής: «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος»· ο χειμώνας είναι τσουχτερός, αλλά γλυκύς ο Παράδει­σος. Και συνέχιζαν ενθαρρύνοντας ο ένας τον άλλον: «Το πάγωμα είναι οδυνηρό, αλλά γλυκιά η ανάπαυση κοντά στον Θεό. Ας κάνουμε λίγη υπομονή, και θα μας ζε­στάνει η αγκαλιά του πατριάρχου Αβρα­άμ. Με μια νύχτα ας αγοράσουμε την αιω­νιότητα» (PG 31, 517).

Ο σκοπός των θλίψεων

Ποιος ο λόγος όμως να υποφέρουμε; Γιατί επιτρέπει ο Θεός να βασανίζονται οι Μάρτυρες; Γιατί αφήνει τις θλίψεις και τις δοκιμασίες να ταλαιπωρούν τους πιστούς μαθητές Του;

Στο δύσκολο αυτό και βασανιστικό ερώτημα ο θείος Απόστολος Παύλος απαντά με ένα απλό συλλογισμό: Όπως ο πατέ­ρας οφείλει να συμβουλεύει, να επιπλήττει ή και μερικές φορές να τιμωρεί τα παι­διά του, πάντοτε με κίνητρο την αγάπη και την ωφέλειά τους, έτσι κι ο Ουράνιος Πα­τέρας μας επιτρέπει ορισμένες θλίψεις και δοκιμασίες στη ζωή μας, εφόσον Εκείνος γνωρίζει ότι αυτές μπορούν να αποβούν «επί το συμφέρον, εις το μεταλαβείν της αγιότητος αυτού». Δηλαδή, ό,τι επιτρέπει, το επιτρέπει ασφαλώς για το συμφέρον μας, για να γίνουμε μέτοχοι της αγιότητας και μακαριότητάς Του.

Ας έχουμε λοιπόν ακλόνητη εμπιστοσύνη στην πάνσοφη Πρόνοιά Του κι ας κά­νουμε υπομονή στις θλίψεις που αντιμετωπίζουμε, μιμούμενοι, κατά το δυνατόν, την υπομονή των αγίων ένδοξων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων και όλων των Μαρτύ­ρων, ώστε κι εμείς να λάβουμε πλούσια χάρη, αγιασμό και το αμαράντινο στεφάνι της δόξας στη Βασιλεία των Ουρανών.

«Ο ΣΩΤΗΡ»